zoektocht naar verkoeling

Terwijl we een tijdje zwijgend naast elkaar lopen en de stilte een schijn van ongemak over zich krijgt, opent ze het gesprek. De zon brandt op onze schouders als we het bospad inlopen. De schaduw geeft ons even pauze van de verzengende hitte. Geen wonder dat in mediterrane landen het middaguur wordt gemeden.

“Ik dacht dat, als ik weg zou blijven, het er niet zou zijn.” Het is even stil en onze voeten laten de met opgedroogde bloesem bezaaide grond zachtjes kraken. “Dat ik niet hoefde te voelen dat het gewoon even klote was. Als ik niet kijk, zijn mijn problemen er niet.”

In het gesprek dat vervolgens ontstond, ontdekten we welke waarden zij belangrijk vond. Ook waar het schuurt als deze waarden niet worden uitgedragen. Wanneer ze tegenslag tegenkomt, kijkt ze liever weg. Voor haar is de flow het belangrijkste — de flow waarin dingen vanzelf gaan.

Gedrag en waarden zijn als een ijsberg

We kwamen erachter dat het gedrag dat je laat zien, door anderen vertaald wordt als je hele zijn. Gedrag en waarden zijn als een ijsberg: wat boven water zichtbaar is, wordt gedragen door wat zich onder water bevindt. Als deze twee niet in lijn met elkaar zijn, ontstaat er een verstoring in de balans.

Mensen met wie je omgaat, kunnen moeilijk onder het wateroppervlak kijken en leggen een directe link tussen je gedrag en je waarden. Je ongeïnteresseerde houding wordt dan je karakter — en daarmee je waarden — voor je omgeving.

Je waarden aan het licht brengen

Onder het wateroppervlak kijken en je waarden naar boven brengen, is een uitdaging. Soms zal het schuren en kraken wanneer je je werkelijke waarden toont. Op lange termijn brengt het juist de flow terug: de balans tussen het onzichtbare (je waarden) en het zichtbare (je gedrag) is hersteld.

Soms kost het opdiepen van wat ondergedompeld is moed en tijd. Door samen even stil te staan en jezelf openlijk te bevragen, komen dingen als zwerfhout ineens boven drijven.

Aan de slag met je eigen ijsberg

Wil jij ontdekken welke waarden onder jouw oppervlak liggen en hoe je ze weer in lijn brengt met je gedrag? Neem contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Een paar weken geleden was het Pasen. Vanuit mijn ouderlijk huis is er de traditie om een paastak te versieren om de lente in te luiden. Ondanks dat mijn kinderen al oud genoeg zijn om dit ritueel te kinderachtig te vinden, merk ik ieder jaar in de week voor Pasen dat zij (13 en 16 jaar) toch vragen om de tak. We krullen onze houten paaseitjes om de kronkelende wilgentak waarna het een plekje vindt om de paasdagen te blijven hangen.

Vlak voor Pasen kwam ik deze tak tegen op het balkon. Blijkbaar had deze daar de hele zomer en winter een plekje gevonden uit het zicht van de grote lentepoets en nu verscheen deze kronkelende tak opnieuw.

Nu ik zo in de warme dagen van mei op het balkon zit en weer deze tak tegenkom (hij is weer aan de grote lentepoets ontglipt) zie ik er een verrassende gelijkenis in onze wegen.

Zo kronkelend als deze tak zijn weg naar een doel zoekt, zo kunnen wij worstelen met een pad zoeken in de wirwar van de wereld.

Toch is er een geruststelling. Deze kronkelwilg is zich niet bewust van de weg naar boven, maar zoekt intuïtief zijn weg naar het licht. Bij iedere kronkel vindt hij vanzelf weer zijn nieuwe route.

Zo kunnen wij ook vertrouwen op de zingeving en missie die voor ons verborgen ligt. Toch weten we af en toe niet helemaal te duiden waar we heen willen. Dan is het fijn om weer terug te grijpen naar het water en de aarde om ons te voeden en even tot rust te komen.

In een wandeling vind je vaak die voeding en rust. Het groen, het gesprek, het samen kijken, het overzicht krijgen door de kalmte die het teweegbrengt.

Doe je dikke stappers aan en wandel.

Vorig jaar ben ik naar een stilteweekend geweest van de Noorder Poort. Vanuit de zen traditie lieten we de stilte zijn werk doen. Om dat te illustreren zette de Zen Meester die het weekend leidde een grote doorzichtige bak met water neer. Het water was afkomstig uit de vijver in het midden van de zen tuin. Na het weekend was dit het beeld dat zich liet zien nadat alle troebelheid ruimte had te bezinken. Een hele nieuwe wereld liet zich zien. Zo is het ook in onze gedachten. Als er wat ruimte komt om te vertragen en daarmee alle wervelende gedachten na hun drukke omzwervingen de tijd krijgen neer te dalen, zal er een hele belevingswereld zichtbaar worden. 
Tijdens het verblijf schreef ik een serie haiku’s die ik schonk aan de Noorder Poort. Gister googlede ik op mijn naam en trof mijn gedicht aan op de website. Wat bijzonder om dit terug te lezen. 

In de branding
stond ik fier en statig
Het ochtendlicht liet
de schuimkoppen glinsteren

Golven als wervelende gedachten
kolkten uur na uur
rond mijn voeten

Langzaam zoog het strand
mijn voeten dieper en dieper
het schuimende zand in

Vermoeidheid trok als de
klamme zeekou 
langzaam mijn botten in

Hoog torenden de golven
ver boven mijn hoofd
happend naar adem

Totdat ik de fierheid vergat
en ook de statigheid

Er waren louter golven
zeewind en zand

Zo werd ik als de golven
en rolde en tuimelde
in de branding van de zee

Dichter bij Zen

Ooit zei een gitaarleerling tegen me dat improviseren in muziek net een doolhof is: Je weet nooit waar je uit komt. Zo ervaar ik de gesprekken met mensen die ik als life-coach in mijn coachpraktijk in Groningen tegen kom. Soms maak ik een plan voor een coachingstraject op basis van welke hulpvraag. Gaandeweg het coachingsgesprek blijkt dat er wat anders nodig is. Uit de vijver van oefeningen en denkwijzen komt altijd het juiste bovendrijven. Het dient zich als vanzelf aan. Alsof iets wat groter is dan wij een wegwijzer laat zien. Ik vaar daar op mee en neem de tools en handvatten aan alsof het uit de knapzak van Douwe Dabbert komt. 

Zingeving is een grote drijfveer. Het zichtbaar maken van deze drijfveer maakt dat je een navigatie hebt waarop je kunt vertrouwen en manifesteert daarmee een persoonlijke coaching. 

Zo was ik vorige week in Ierland met mijn studenten van de MBO opleiding muziek uit Groningen. Het liedje dat één van mijn leerlingen heeft geschreven over drijfveer en dde zingeving die daaruit voortvloeit, raakte me diep. Het deed me herinneren aan wat ons aanzet en wat maakt dat we in beweging komen. Kortom onze Drijfveer.

Soms lijkt de wereld even stil te staan en alles en iedereen om je heen te versnellen. Pak je rugzak met ervaringen, open het en zie wat het je te bieden heeft. Ga op pad en kijk om je heen. Je zult verstelt staan wat je eerste stap voor nieuw licht werpt op dat wat je tegen komt.